نقد فیلم خارجی: نقد فیلم لا لا لند: چالش ذات تاریک اما فراموش‌نشدنی هالیوود

نقد فیلم خارجی | فیلم «لا لا لند» «La La Land» از ابتدای نمایش در فستیوال‌ها و جشنواره‌های مختلف به‌عنوان شانس اسکار بهترین فیلم خودش را مطرح کرد. این موضوع آن‌چنان‌ هم غریب نیست با توجه به اینکه «لا لا لند» فیلمی حیرت‌آور و جادویی است که سرتاسر تکریم و تقدیر از یک قرن فیلم و موسیقی در هالیوود بدون لحظه‌ای تسلیم شدن در برابر کلیشه‌هاست.

«سرزمین لا لا» که به لس‌آنجلس یا هالیوود و سبک زندگی خاصش اطلاق می‌شود تجلیلی صمیمانه و گرم از هالیوود و نه‌فقط صنعت فیلمسازیش که محیط و مکان‌هایش نیز هست. فیلم خوب می‌داند که افسانه‌ی هالیوود فریبی بیش نیست اما همچنان به تجلیل آن می‌پردازد و بدون ترس از رسیدن به چرند آن را در آغوش می‌کشد.

حال را دریاب.

%d9%81%db%8c%d9%84%d9%85-la-la-land-2016-5دیمین شیزِل که بیشتر او را با فیلم «Whiplash» در سال ۲۰۱۴ می‌شناسیم «لا لا لند» را نوشته و کارگردانی کرده است. گرچه در خودسری و بُرندگی به‌پای فیلم قبلی این کارگردان نمی‌رسد اما همچنان ذوق «Whiplash» در به تصویر کشیدن سکانس‌های موزیکال خاطره‌انگیز و تصاویر چشم‌گیر از مکان‌ها و مناظر را حفظ کرده است.

فیلم بااینکه عناصر موزیکال‌های قدیم هالیوود مانند لباس‌ها، ترکیب رنگ و فضای رؤیایی را به عاریت می‌گیرد، اما در زمان حال جریان دارد، همان‌طور که در آهنگ ابتدایی و خارق‌العاده‌ی فیلم و با بیرون آمدن هنرمندانی در سودای کار که وسط یک ترافیک سنگین از ماشین‌هایشان بیرون زده و شروع به رقصیدن می‌کنند، شاهد آن هستیم.

البته هیچ‌یک از این آدم‌ها ربطی به داستان اصلی فیلم ندارند و داستان حول رابطه‌ی عاشقانه بین یک هنرپیشه‌ی زن (اِما استون) و یک موسیقی‌دان (رایان گزلینگ) که هر دو در سودای موفقیت در حرفه‌ی خود هستند، می‌گذرد. فیلم عشق این دو و فرازوفرودهایش همین‌طور که بین نسخه‌ی ارتقا یافته و ایده‌آل از محله‌‌ها و مکان‌‌های آشنا و شناخته‌شده در لس‌آنجلس می‌چرخند را به تصویر می‌کشد. داستان فیلم آن‌ها را یک سال دنبال می‌کند تا اینکه همین‌طور که در حرفه‌ی خود پیش می‌روند با سؤالاتی در باب اینکه تا چه حد حاضرند خود را وقف رؤیاها و اهدافشان کنند مواجه می‌شوند و اینگونه فیلم به پایان و فرجامش می‌رسد. پایانی که بسیار اندوهناک است.

بازیگرانی به‌کل ستاره

رایان گزلینگ و اما استون در کنار هم بسیار عالی هستند. این سومین بار است که آن‌ها در یک فیلم نقش عاشق و معشوق را بازی می‌کنند. فیلم «عشق، دیوانه‌وار، احمقانه» یا «Crazy, Stupid, Love» شاید فیلمی تکراری و ناهماهنگ بود اما قبول کنیم که صحنه‌های استون و گزلینگ بهترین بخش‌های آن بود، در مورد فیلم دیگر این دو بازیگر یعنی فیلم پرستاره اما ناجور و بدقواره‌ی«Gangster Squad» یا «دسته اوباش‌ها» هم چیزی نگوییم بهتر است، اما در «لا لا لند» این دو بازیگر بسیار خوش‌تیپ و جذاب‌اند، مثل بلبل چهچه می‌زنند و خیلی خوب باهم جفت شده‌اند.

جی.کِی.سیمونز که برای بازی در فیلم قبلی شیزل جایزه‌ی آکادمی اسکار را از آن خود کرد در این فیلم حضور کمرنگی دارد و جان لِجند هم در فیلم برخلاف تصویر همیشگی و پذیرفته‌شده خود در قالب یک ستاره‌ی پاپ ظاهر می‌شود.

یکی از نقاط قوت کلیدی فیلم آهنگ‌ها و رقص‌های آن است. با اشعاری از بنج پاسِکو و جاستین هال و آهنگ‌سازی جاستین هورویتز. اشتباه نکنید آهنگ‌های فیلم در حد پیچیدگی کارهای ساندهایم (آهنگ‌ساز و شاعر آمریکایی ۱۹۳۰) نیست و موسیقی متن آن‌هم به‌تدریج تکراری می‌شود اما آنچه باید انجام دهد را انجام می‌دهد. بنابراین مایه تعجب نخواهد بود اگر نمایشی اقتباس‌شده از فیلم را طی سال‌های آتی روی صحنه‌های تئاتر برادوی شاهد باشیم.

هیچ‌‌چیز فیلم و فیلم‌سازی نمی‌شود.

%d9%81%db%8c%d9%84%d9%85-la-la-land-2016-3بخواهیم خلاصه بیان کنیم «لا لا لند» فیلمی در مورد هالیوود است که مخصوص هالیوود ساخته‌شده است. و شیره و اساس آن را بیرون می‌کشد. فیلم تجلیلی از فیلم و تمام چیزهایی که در مورد آن‌ها می‌پسندیم است.اما از حق نگذریم بهترین قسمت لا لا لند زیبایی خیره‌کننده‌ی آن است. حال مربوط به طراحی صحنه، یا طراحی لباس، فیلم‌برداری و یا سبک نمایش فیلم باشد یا هر چیز، فریم به فریم فیلم خیره‌کننده است. امسال در کل سال بسیار خوبی برای فیلم‌های لس‌آنجلسی خوش‌ساخت بود که بسیاری حتی به دوره‌های قبل می‌پرداختند مانند «درود بر سزار!»، «کافه سوسایتی» و فیلم هنوز اکران نشده‌ی «Don’t Apply Rules» اما چقدر عجیب فیلمی که به زمان حال اختصاص دارد استادانه‌تر از بقیه افسون هالیوود قدیم را به تصویر می‌کشد.

لا لا لند به چالش ذات تاریک اما فراموش‌نشدنی هالیوود می‌رود.

شیزل در این فیلم به توانایی‌های ذاتی خود که قبل از این هم به رخ کشیده و دل ما را نیز برده بود وفادار مانده. در مورد «Whiplash» او اصرار داشت که در موقعیت خوبی قرار نداشت و اینکه چطور «لا لا لند» فیلمی است که او همیشه آرزوی ساختنش را داشت. او بدون شک نسبت به موسیقی و جاز تعصب دارد، موسیقی و جازی که در مکان و زمان خودش باشد و زیاد تقلیدی از آب درنیاید. این‌گونه است که مقایسه‌ این فیلم با موزیکال‌هایی همچون «Singin»، «in the Rain» و «West Side Story» و کلا هر فیلم شناخته‌شده‌ی موزیکالی که بتوانید فکرش را کنید، غیرقابل‌انکار است. با این اوصاف اما «لا لا لند» چیزی دارد که آن را از موزیکال‌های دیگر ممتاز می‌کند و آن اصالت مختص خودش است. فیلم از خودش تغذیه و تراوش می‌کند و اثری جامع و متعصبانه تحویل تماشاگر می‌دهد. فیلم شیزل واقعیت خشن و فراموش‌نشدنی هالیوود را برملا می‌کند. قربانیانش را باحوصله می‌جود و سرآخر به بیرون توف می‌کند تا به شهرهایی که از آن آمده‌اند بازگردند.

«لا لا لند» هیچ‌جوره فیلم بی‌نقصی نیست. ساده‌تر بخواهیم بگوییم فیلمی است: درست‌وحسابی و شاید هم کلمه‌ی بهتر این باشد: حساب‌شده. عشق فیلم بودن در این دوره زمونه مصائب خاص خودش را دارد. ما عاشق سینمای باشکوه و پرآب‌وتاب هالیوود هستیم، اما بیشتر مواقع این هالیوود به ما علاقه‌ و مهری نشان نمی‌دهد و بلاک‌باستر پشت بلاک‌باستر به خورد ما می‌دهد و حالا یکی پایین نرفته بعدی از راه می‌رسد. اما «لا لا لند» شاید برای یک مدت مرهمی بر این زخم‌ها باشد. قدمی بلند و کامل روبه‌جلو. سبک‌بال و نرم، گویی با واقعیت فاصله‌ای ندارد و احتمالا موزیکالی می‌شود که غیرعلاقه‌مندان به موزیکال را نیز راضی و شاید حتی علاقه‌مند می‌کند.

آیا «لا لا لند» بهترین فیلم سال است؟ فکر کنم رقابتی شانه‌به‌شانه بین این فیلم و فیلم کاملا متفاوت «مهتاب» که در حال اکران است بر سر کسب این عنوان در بگیرد ولی جای سؤال نمی‌ماند که، فیلمی خواهد بود که لبخند به لبان بسیاری خواهد نشاند.

این مطلب به‌صورت اختصاصی در تحریریه پلان موویز به نگارش درآمده است. استفاده با ذکر نام پلان موویز و لینک به این صفحه آزاد است.

نقد فیلم

    به اشتراک بگذارید
    ۲۷٫۸٫۱۳۹۵
     
    سپهر سرایی
    به قلم: سپهر سرایی

    سینما خوانده، عضو سابق انجمن نویسندگان و منتقدین سینمایی، در‌حال‌حاضر برای هیچ مجله‌ی چاپی قلم نمی‌زنه و ترجیح میده مستقل کار کنه ...

    6 دیدگاه مطرح شده
    • علیرضا

      دمت گرم … عالی بود!!

    • نریمان

      خیلی منتظر این فیلمم اما به نظر میرسه این هم یه فیلم موزیکال کلیشه ای هالیوود باشه!
      امیدوارم رایان گازلینگ و اما استون هم یکم طبیعی تر بازی کنن!

    • عقاب

      شبانه به رقص به شاد ی دهد خیلی خوب بود

    • Hany

      Alalyyyy

    • آرش

      فیلمی ناب و سراسر عشق.
      در لحظه به لحظه این فیلم شور و اشتیاق موج میزند. کمتر فیلمی در سالهای اخیر به گرد این فیلم میرسد. وقتی فیلمساز به تماشاگرش احترام میگذارد و شعور و احساسات او برایش مهم است حاصلش هم میشود فیلمی مانند
      لا لا لند.

    • Maede

      زیبا و دل نشینه این فیلم ،حتی بعدشم تورو به رقص در می آره..

    بیان دیدگاه