نقد فیلم خارجی: نقد فیلم متفقین

نقد فیلم خارجی: فیلم «متفقین» یا «Allied» ساخته‌ی جدید رابرت زمِکیس درامی عاشقانه از جنگ جهانی دوم با نقش‌آفرینی برد پیت و ماریان کوتیار در قالب مکس واتان یک مأمور اطلاعاتی کانادایی و ماریان بوساژور یک جنگجوی نیروهای مقاومت فرانسه است. این دو در کازابلانکا و در جریان یک عملیات مشترک برای ترور یک افسر آلمانی باهم ملاقات می‌کنند. پس از به موفقیت رساندن و خاتمه‌ی عملیات باهم به لندن می‌روند و با یکدیگر ازدواج می‌کنند و صاحب یک دختر می‌شوند. همه‌چیز خوب و خوش پیش می‌رود تا زمانی که یک همکار قدیمی به مکس خبر می‌دهد که احتمالا همسرش تمام این مدت برای نازی‌ها جاسوسی می‌کرده است.

فیلم «متفقین» خیلی زود از داستان‌های پرشاخ‌وبرگ رایج درباره جنگ جهانی دوم به قصه‌ای مینی‌مالیستی و تک‌خطی تقلیل یافته و ابعاد عظیم و حماسی آن به پس‌زمینه‌ی عاطفی فیلم رانده شده است و ما در میان انبوه انسان‌هایی که ترور شده و کشته می‌شوند، فقط یک شخصیت را می‌بینیم که برای رسیدن به حقیقت حاضر است دست به هرکاری بزند؛ یعنی دوربین در میانه‌ی انتظار کشنده و طاقت‌فرسای آدم‌ها برای جنگی هولناک، بیشتر به دنبال سرنوشت یک نفر است، یک آدم شاید ازدست‌رفته و تمام‌شده.

فیلم توجه خود را روی رابطه‌ی این دو جاسوس متمرکز می‌کند و با کمک دیالوگ‌های باحوصله و حرکات و رفتارهای نکته‌دار به‌خوبی موفق می‌شود جوی از سوء‌ظن و عدم اعتماد را خلق کند. استیون نایت نویسنده فیلم‌نامه مسلما با دیالوگ‌نویسی حال میکند و فیلم متفقین هم زمانی که روی چرخ دیالوگ و ایماواشاره می‌افتد نهایت اوج خود را تجربه می‌کند. جایی که فیلم کم می‌آورد در کمال تعجب در به تصویر کشیدن روابط عاشقانه است که علیرغم وجود دو هنرپیشه‌ی جذاب و فوق‌العاده هیچ‌وقت آن‌طور که باید نمی‌نشیند و به‌این‌ترتیب تنها فرصتی که می‌توانست فیلم را به اثری خاطره‌انگیز بدل کند از دست می‌رود.

کارگردان زمِکیس و فیلم‌بردار دان بورگِس در به تصویر کشیدن فضای آن دوره از تاریخ بسیار خوب عمل می‌کنند و جزئیات را نیز تا جای ممکن از قلم نمی‌اندازند و البته به‌کارگیری تکنیک‌های جدید بصری که اجازه می‌دهد جلوه‌های ویژه کامپیوتری با صحنه‌های واقعی باظرافت تمام روی‌هم سوار شوند. نقش مکمل جیرِد هریس در نقش سایمون مک‌بورنی مافوق مکس و یک مأمور اطلاعاتی کارکشته و پوست‌کلفت هم از نکات بارز دیگر فیلم است.

پایان‌بندی فیلم کمی عجولانه از آب درمی‌آید و بخواهیم صادق باشیم آن‌چنان هم باورپذیر نمی‌نماید، بااین‌حال آدم را قبضه می‌کند، قسمت میانی و پرتنش فیلم هم بسیار ملموس است، بنابراین می‌توانم بگویم برای من جواب داد. شاید جاهایی احساس کنید که فیلم سست و بی‌رمق جلو می‌رود، مانند اینکه چیزی را پنهان می‌کند (همانند قهرمانان داستانش)، اما این روایت عاشقانه از دو جاسوس که ترجیح می‌دهد داستانش را به سبک قدیمی تعریف کند ارزش یک‌بار نگاه کردن را قطعا دارد.

تشکیل خانواده زیر بارش آتش و خمپاره

allied-2

متفقین فیلمی در مدح وفاداری و اعتماد است، در رابطه با عواطفی که انسان‌ها را به هم پیوند می‌دهد و گاها کورشان می‌کند. فیلم ازنظر فنی بکر و بی‌نقص است، از ابتدا تا انتها، هیچ‌یک از فریم‌هایی که فیلم‌برداری شده بی‌دلیل و عبث نیستند و تمامی عناصر صحنه با نهایت درایت کارشده‌اند. متفقین فیلمی است که جان می‌دهد برای تدریس در مدارس فیلم‌سازی، هم به‌خاطر دستاوردهای فنی‌اش و هم به‌خاطر ارائه‌ی نمونه‌ای از فیلمی که تمامی جنبه‌های فنی را درست کار می‌کند اما همچنان اثری که از داخل خالی به نظر می‌رسد از آب درمی‌آید.

اضافه شدن یک فیلم دیگر به تلنباری از فیلم‌های جنگ جهانی دوم.

تعداد فیلم‌های جنگ جهانی دوم این اواخر افزایش چشمگیری را شاهد بوده است از فیلم «آنتروپوید» اوایل سال میلادی امسال بگیرید تا فیلم «ستیغ اره‌ای» از مل گیبسون که به‌تازگی اکران شده و فیلم «دانکرک» از کریستوفر نولان که تابستان سال بعد اکران خواهد شد. این فیلم‌ها همچنان پرطرفدار و محبوب هستند نه‌فقط به این خاطر که داستان‌های بی‌شماری از این دوره‌ی تاریخی همچنان ناگفته مانده بلکه بیشتر به این خاطر که سینماروهای امروز همچنان با داستان‌های جنگی حال می‌کنند. به‌این‌ترتیب فیلم «متفقین» علیرغم داشتن رابرت زمِکیس در مقام کارگردان تنها فیلم دیگری می‌ماند که به تلنبار در حال فروریختن فیلم‌های جنگ جهانی دوم اضافه می‌شود.

نزدیک‌ترین فیلمی که می‌توان «متفقین» را به آن شباهت داد فیلم کلاسیک ۱۹۴۲ «کازابلانکا» است، نه‌فقط به این خاطر که هر دو در این شهر مراکشی در دوران جنگ جهانی دوم می‌گذرد، بلکه بیشتر به این خاطر که هر دو فیلم کشمکش درونی مشابهی از حس انجام‌وظیفه در برابر تمایلات شخصی را ارائه می‌کنند. چیزی که «متفقین» را متمایز می‌کند چیزی است که دیدن فیلم را نیز نفس‌گیر می‌کند. وقتی مکس در مورد احتمال جاسوس دوجانبه بودن همسرش می‌شنود لحظه‌ای برای کشف حقیقت درنگ نمی‌کند و در این راه از زندگی دیگران بدون هیچ توجهی مایه می‌گذارد و ظاهرا هیچ ابایی از عواقب اعمالش ندارد. گرچه رفتار و عملکرد نامعقول افراد وقتی‌که پای عشق در میان باشد قابل‌قبول می‌شود، اما مکس به‌گونه‌ای عمل می‌کند که هیچ هماهنگی با رفتار حرفه‌ای که تا به اینجای فیلم به نمایش گذاشته بود ندارد.

در انتها سخت است که به یک جمع‌بندی نسبت به فیلم «متفقین» برسیم. گرچه در اوایل با سرنخ‌هایی از اتفاقاتی که ممکن است بیفتد سرگرم می‌شویم اما در ادامه فیلم پرشکاف و غیریکنواخت می‌شود که از جهش‌های زمانی ناگهانی و انگیزه‌های نامشخص کاراکترهای داستان رنج می‌برد. برد پیت و بیشتر از آن ماریان کوتیار برای این فیلم از جان‌ مایه می‌گذارند اما جفت‌وجوری خوب آن‌ها قربانی فیلم‌نامه‌ای می‌شود که سعی چندانی در به تصویر کشیدن آن‌ها به‌عنوان یک زوج عاشق واقعی ندارد.

متأسفانه فیلم «متفقین» در شکار اغوای روابط عاطفی و افسانه‌های جنگ جهانی دوم ناکام می‌ماند مخصوصا در مقایسه با سیل عظیم فیلم‌های جنگی که همچنان درکشیدن مخاطبان به سالن‌های سینما موفق‌اند. «متفقین» در بهترین حالت نیز در لابه‌لای این سیل خروشان غرق خواهد شد.

این مطلب به‌صورت اختصاصی در تحریریه پلان موویز به نگارش درآمده است. استفاده با ذکر نام پلان موویز و لینک به این صفحه آزاد است.

نقد فیلم

    به اشتراک بگذارید
    ۱۴٫۹٫۱۳۹۵
     
    تینا شایسته
    به قلم: تینا شایسته

    فارق‌التحصیل طراحی لباس دانشگاه آزاد تهران جنوب، عکاسی رو به‌صورت جدی دنبال می‌کنه و هر کاری میکنه نمی‌تونه فیلم نگاه کردن رو ترک کنه.

    بیان دیدگاه