لذت ناب شرارت؛ رتبه‌بندی جوکرها از آخر به اول

یک قهرمان زمانی خوب از آب درمی‌آید که شخصیت بد مقابلش خوب کار شده باشد. فیلم‌های بت‌من به کنار‌هم‌جمع‌کردن شخصیت‌های یاغی و خبیث معروف‌اند اما هیچ‌کدام در خباثت به گرد جوکر هم نمی‌رسند. این شخصیت طی سال‌های قبل توسط بازیگران مختلفی به تصویر کشیده شده است، بگذارید یک نگاهی به آن‌ها از آخر به اول بیاندازیم.

۵- جرِد لِتو «جوخه انتحاری»

فیلم Suicide Squad 2016 (25)اگر شما هم در فیلمی نقش آدم بدِ آدم بدها را داشته باشید، آن‌وقت چاره‌ای ندارید جز اینکه مهره‌ی مار خود را رو کنید و این دقیقا چیزی است که لِتو لااقل در صحنه‌های اول فیلم ارائه می‌کند. او اولین جوکر لات با چشمانی مرده است که دهان پر از دندان‌های نقره‌اندودش به لبخند ملیح ناپایدارش اداواصول یک گانگستر را می‌بخشد. او خونسردترین جوکر آدمکش تا به اینجاست و جالب اینکه اولین جوکری نیز هست که معشوقه دارد. (هارلی کویین عروسک روانی با بازی مارگو رابی). در کل ازنظر خباثت و فاسد بودن چیزی کم ندارد اما دست انداخته می‌شود: تازه شخصیت تلخ اما آتشی جوکر در حال شکل گرفتن است که رهاشده و به حاشیه رانده می‌شود؛ تا جایی که باید در تنهایی خود خنده سر دهد.

۴-مارک هَمیل «بت‌مَن، سریال‌های انیمیشنی»

mark-hamill-ranking-the-jokers-from-worst-to-bestدر روزهای دور سال ۱۹۹۲ ایده‌ای بسیار مسخره به نظر می‌رسید که برای صداپیشگی خبیث‌ترین و عقده‌ای‌ترین شخصیت تاریخ سینما از بازیگر صمیمی و بعضا شلخته‌ی شخصیت لوک اسکای‌واکر استفاده شود؛ اما همیل چنان توانست باشخصیت دلقک اهریمنی درونش ارتباط برقرار کند که هیچ‌کس انتظارش را هم نداشت. جایی که بسیاری از بازیگران سرشناس عقب می‌کشند، او بُعد عمیقا پنهانی از شخصیت خود را رو کرد. طبق گفته‌ی خودش او در خلق این شخصیت عمیقا از هانیبال لِکتِر و جِری لوییس تأثیر گرفته است، اما گاهی هم صدایش به مجنون نجیب‌زاده‌ای از آثار نوئل کاوارد می‌زند و خنده‌هایش که مانند یک زنگ حالت روحی می‌ماند صد لایه‌ی مختلف از دیوانگی را در خود دارد. جای تعجب ندارد که از آن زمان به بعد تمام شخصیت‌های کارتونی جوکر را دیگر به هَمیل سپرده‌اند. نمونه‌اش نسخه کارتونی «بت‌من و لیگ عدالت»، در بازی‌های ویدئویی و نسخه‌ی کارتونی تازه منتشرشده‌ی «جوکِ کشنده». بعضی معتقدند که او بهترین جوکر تاریخ است که البته این اغراق یک طرفدار دوآتشه با دیدن یکی از قهرمانان «جنگ ستارگان» است که این‌طور ازاین‌رو به آن‌رو شده است که به‌حق الهام‌بخش است.

۳-جک نیکلسون، «بت‌من» (۱۹۸۹)

jack-nicholson-ranking-the-jokers-from-worst-to-bestعجیب هم نیست ببینیم یک شرور کل فیلم را مال خود کرده است، اما نیکلسون تنها بت‌من تیم برتون را مال خود نکرده است، زده، خورده، رقصیده و از آن‌طرف درآمده، جوری که فقط از پس یک جوکر برمی‌‌آید: لبخندزنان! این تنها فیلم بت‌منی است که می‌شد اسمش را به‌جای «بت‌من»، «جوکر» گذاشت و نیکلسون جنون چندپهلویی را که اول در فیلم «تلالو» (استنلی کوبریک، ۱۹۸۰) به نهایت اعلی رسانده بود بازهم جلوتر می‌برد و نقشی ارائه می‌کند که ناب، غلیظ و رنگارنگ است. در نگاه برتن بت‌من و جوکر بیشتر از قبل به هم نزدیک‌اند، هر دو زادگان شب هستند که ظلمات عقده‌هایشان آن‌ها را به‌پیش می‌راند اما این جوکر است که خفاش‌ها را در دام دارد.

۲- سزار رومرو، «بت‌من» (۱۹۶۶)

cesar-romero-ranking-the-jokers-from-worst-to-bestفرای کتاب‌های مصور، رومرو اولین کسی بود که قالب این شخصیت را ابداع کرد، آن وِراجی دیوانه‌وار، آن انتقام‌جویی شوم- البته چون شاید اولین نفری بود که این نقش را بازی می‌کرد اما وقتی می‌فهمید که تمام این‌ها بخشی از یک سریال شبکه ABC بود که ۵۰ سال پیش روی آنتن رفت راحت‌تر می‌توان حسی از حیرت که جوکر رومرو چقدر بی‌بند‌و‌بار، روانی و سرخوش بوده را درک کرد. این هنرپیشه وقتی نقش را قبول کرد نزدیک به ۶۰ سال سن داشت و با چشمانی که داشت از حدقه بیرون می‌زد به شخصیت جوکر سرخوشی اپراگونه‌ای بخشید که «ر»ها را جور دیگری می‌کشید و با صدایی طنین‌دار و عصبی که کم از خنده‌های دیوانه‌وارش نداشت. او موفق شد معیاری برای جوکرهای بعدی پدید آورد.

۱- هیث لِجِر، «شوالیه تاریکی» (۲۰۰۸)

heath-ledger-ranking-the-jokers-from-worst-to-bestروانی، مزدور، قربانی شکنجه، مهمانی‌بگیر. «شوالیه تاریکی» ۶ ماه پس از مرگ لِجِر اکران شد و تردیدی به‌جا نگذاشت که او کله‌خرترین بازیگر دوران خود بود. شخصیت جوکرِ او از جایی شروع می‌شود که باقی جوکرها رها کردند؛ لذت ناب سادیسم. چیزی که بازی او را گیرا، هراس‌انگیز و مصور کرده است نحوه‌ی نمایش آسیبی است که پشت سرخوشی پنهان‌ شده و هِرهِری که پشت آسیب و دیوانگی پسِ تمام این‌ها. او اولین ابرشرور در نوع خودش است که زخم‌های دهان خود را می‌مکد و لِجِر جوری آن را بازی می‌کند که انگار مارلون براندویی شیفته‌ی درد است. او شرارت را به چیزی به طرز مسحورکننده‌ای بایر بدل می‌کند و البته ابدی.

منبع: ورایتی

اختصاصی پلان‌موویز استفاده از این مطلب تنها با ذکر دقیق منبع و لینک به منبع مجاز می‌باشد.

اخبار سینما

    به اشتراک بگذارید
    ۱۲٫۷٫۱۳۹۵
     
    عرشیا امیری
    به قلم: عرشیا امیری

    منتقد سینما (البته خودش اینطور فکر می‌کنه)، خوره فیلم و عاشق تنها فیلم نگاه کردن

    بیان دیدگاه