نقدهالیوود ریپورتر از فیلم پیشتازان فضا: ماورا

به قلم: دیوید رونی David Rooney | هالیوود ریپورتر

سومین دنباله از مجموعه‌فیلم‌های پیشتازان فضا به کارگردانی جاستین لین، به گیشه‌ی بی‌رونق تابستانی رمقی گرم و مطبوع تعارف می‌کند.

جِی.جِی.آبراهامز با فیلم هیجان‌انگیز اصلی پیشتازان فضا در سال ۲۰۰۹، مجموعه داستان‌هایی علمی-تخیلی و فراموش شده را دوباره به سالن‌های بزرگ سینما آورد که البته با دنباله‌ی یکنواخت پیشتازان فضا: به‌سوی ظلمات در سال ۲۰۱۳ افولی دوباره داشت.

حالا اما با آمدن جاستین لین در مقام کارگردان که با مجموعه فیلم‌های تند و سریع حسابی جا افتاده، پیشتازان فضا: ماوراء جان تازه‌ای گرفته است. این موضوع تنها به نفع صحنه‌های اکشن و پرجنب و جوش فیلم ختم نمی‌شود، فیلم‌نامه‌ی فیلم هم نوع جدیدی از شوخ‌طبعی را به فیلم تزریق می‌کند که روح کارهای راتِنبِری (کارگردان مجموعه سریال اولیه استار ترک) را دارد و منجر به خلق نوستالژی بدور از ستایش بیش‌از‌حد گشته است.

تقدیر و ادای احترام دوبانده‌ی فیلم هم تأثیر عاطفی فیلم را دوچندان می‌کند. دو جمله‌ی کوتاه در تیراژ پایانی فیلم با عناوین: به یاد لئونارد نیموی عزیز و برای اَنتان.روی این ادای احترام‌ها در فیلم هم تأکید می‌شود. با احترام نظامی به کاراکتر اِسپاکِ نیموی در صحنه‌ای کوتاه و نمایش اشتیاق خام خدمه‌ی روسی سفینه، پاول چکوف با بازی اَنتان یِلچین در یکی از آخرین حضورهایش جلوی دوربین قبل از مرگش در ۳۰ خرداد امسال در ۲۷ سالگی.

فیلم‌نامه به قلم سایمون پِگ (که در فیلم در نقش مهندس مونتگامری اسکات هم ظاهر می‌شود) و دوگ جانگ، تجدیدی تکان‌دهنده از تصویر اصلی دهه ۱۹۶۰ از جهانی آرمان‌گرایانه بر پایه‌ی ایده‌آل‌ها، صلح و اتحاد بین‌کهکشانی ارائه می‌کند؛ اما این دنیای خیالی به ناگاه در معرض فروپاشی قرار می‌گیرد. این خطر کسی نیست جز موجودی مهیب موسوم به کِرال (با بازی کاریزماتیک ادریس اِلبا)، موجودی بیگانه که به‌دنبال دستیابی به ماشین کشتاری باستانی و ساخته‌ی دست انسان‌هاست که کاپتان کِرک (با بازی کریس پاین) و همراهانش از آن پاسداری و نگهبانی می‌کنند.

در این میان کِرک و اِسپارک مراحلی بحرانی در زندگی را نیز پشت سر می‌گذارند. تولد کِرک نزدیک است. امسال او از پدر مرحومش مسن‌تر خواهد شد. اِسپارک هم مجبور است علیرغم احساس و علاقه‌ای که به اوهورا (با بازی زویی سلدانا) دارد نزد مردم خودش بازگشته و نژاد وَلکان‌ها را احیا کند. ولی تمام این‌ها با حمله‌ی کِرال که خدمه‌ی اینترپرایز را آواره و سرگردان در صحرای سیاره‌ی آلتامید می‌کند، کنار گذاشته می‌شود.

این اتفاق باعث تقابلی جالب بین شخصیت‌های فیلم از گروه‌ها و نژادهای مختلف نیز می‌شود. لین در این فیلم انگار پایش را روی گاز گذاشته و به‌سرعت از این صحنه به آن صحنه می‌رود تا هم‌چین فیلم شلوغی را خوب از آب درآورد؛ در این میان سرعت‌بندی، ساختار و اوج‌گیری تدریجی سرگردانی در فیلم با آهنگسازی مایکل جیاچینو که به فیلم روح و جنب‌و‌جوش بخشیده هم دوچندان ‌شده است که با صحنه‌هایی عاطفی و کاراکتر‌محور متعادل می‌شوند. با تصویربرداری همکار قدیمی لین در فیلم‌های تند و سریع اِستِفِن. اِف. ویندون، تصاویر نهایت بهره را از قاب‌های آی‌مکس می‌برند و جلوه‌های ویژه‌ی فیلم در بالاترین سطح است.

یکی از نقاط قوت این دنباله‌فیلم بازیگران جذاب و جوانش است که حین احترام به کاراکترهای شناخته‌شده‌ای که بازی می‌کنند، سعی در ارائه‌ی نقش خود به‌صورت متفاوت و جدید دارند. ماوراء نتوانست فیلم خشمِ خان سال ۱۹۸۲ به‌عنوان استانداردی در فیلم‌های پیشتازان فضا را به زیر بکشد، اما فیلمی است بی‌نهایت سرگرم‌کننده که ادامه‌ی بقای دنباله‌فیلم‌های پیشتازان فضا را تضمین خواهد کرد.

منبع: هالیوود ریپورتر

اختصاصی پلان‌موویز استفاده از این مطلب تنها با ذکر دقیق منبع و لینک به منبع مجاز می‌باشد.

نقد فیلم

    به اشتراک بگذارید
    ۹٫۷٫۱۳۹۵
     
    مجید مسکینی
    به قلم: مجید مسکینی

    27 ساله، مدیر پلان موویز، به آثار کلاسیک (چه موسیقی، چه کتاب، چه فیلم) احترام می‌ذاره اما معتقده جدید همیشه بهتره

    بیان دیدگاه